D’n piesbuus es daar, Djokke

Door Frits Bakker

 Drie ronden voor het einde, in de Ronde van Wanzele, niet zo ver van Wetteren, rijdt er een knalgele bus het parkoers op. ,,D’n piesbuus es daar, Djokke’’, roept een man die met een flesje Jupiler in de hand in een Hamburger hapt. ,,D’n piesbuus’’, op zijn Belgisch gezegd, is de bus waarin de nummers één, twee en drie na afloop hun plas moeten doen voor de dopingcontrole.

,,Ze waren hier vorig jaar ook’’, grijnst Djokke, die ooit nog wel eens wat in de ploeg van Jan Raas heeft gedaan en over wie het verhaal gaat dat hij in licht beschonken toestand met zijn camion een vleugel van een vliegtuig heeft gereden op Zaventem. Maar op de Belgische kermiskoersen wordt zo veel verteld.

Johnny Hoogerland in een vrolijke pose kort voor de start in Wanzele. foto Karen van Overberghe

Johnny Hoogerland in een vrolijke pose kort voor de start in Wanzele. foto Karen van Overberghe, weblog: http://www.bloggen.be/frederik_veuchelen/

 

De Ronde van Wanzele heeft op deze doordeweekse dag een paar duizend toeschouwers op de been gebracht. Steven Caethoven wint er vanmiddag de sprint voor Bobbie Traksel uit het Vacansoleil-team van Johnny Hoogerland en Denis Flahaud, de voormalige winnaar van de Delta Profronde en de Omloop van Zeeuws Vlaanderen.

Steven Caethoven (links) wint de sprint voor Bobbie Traksel en Denis Flahaud.

Steven Caethoven (links) wint de sprint voor Bobbie Traksel en Denis Flahaud.

 

 

Johnny Hoogerland en Hans Dekkers rijden met het peloton over de streep na een koers waarin het heel hard is gegaan. Aan het vertrek staan 210 renners, de laatste die zich aanmeldt is Frank Vandenbroucke, maar hij is ook weer de eerste die uit koers stapt. ,,Frank voelde zich ziek”, zegt zijn verzorger, nadat de renner zelf pijlsnel na veertig kilometer in koers pijlsnel weer is vertrokken.

 

Frank Vandenbroucke voor de start in Wanzele

Frank Vandenbroucke voor de start in Wanzele

Ik heb, om eerlijk te zijn, vanmiddag een gokje gewaagd op Johnny Hoogerland. De Belgische bookmakers hebben hem met nog vijf ronden van tien kilometer te gaan nog niet zo hoog ingeschat. Wie zijn geld op Johnny zet, krijt acht keer de inzet terug. En ik wordt verleid door Peter Hoondert, de oud-PDM prof en steun en toeverlaat van Johnny, die ik met de portemonnee in de aanslag ook naar het tafeltje van de bookmakers zie gaan.

Johnny Hoogerland is weggesprongen uit het peloton, maar wordt even later teruggepakt. foto Frits Bakker

Johnny Hoogerland is weggesprongen uit het peloton, maar wordt even later teruggepakt. foto Frits Bakker

 

,,Doe maar tachtig op Johnny Hoogerland”, hoor ik hem zeggen, maar dat vindt de mevrouw wat veel. ,,Het hoogste dat u mag inzetten is veertig”, zegt ze vinnig. ,,Dan maar veertig dus.” Ik bespeur een combine tussen de renner en zijn vriend. Ik denk: Johnny Hoogerland heeft vast een teken gedaan dat hij voor de winst zal gaan, dus het zou wel eens kunnen dat hij zijn overwinning van vorig jaar gaat prolongeren.

,,Als jij op Johnny zet, doe ik het ook”, zeg ik tegen Peter. ,,Ik zet twintig euro, in de wetenschap dat ik er honderdzestig zou krijgen als Johnny de koers zou winnen.

Ik heb tijdens de finale nog even met Cees, de vader van Johnny, en spreek met Hoondert over de vorm van de renner die zondag de Driedaagse van West Vlaanderen won. ,,Ik heb het altijd gezegd, Johnny is zo’n enorm talent, nu komt het er eindelijk uit”, zegt Hoondert. ,,Ik verwacht ook echt dat hij hier weer wint.”

Twee ronden voor het einde rijden vier renners weg uit het kopgroep. Johnny Hoogerland, die al heel de koers spelenderwijs op kop van het peloton rijdt, is er bij. Ik schuif al een beetje dichter naar het tafeltje van de bookmakers, want ze zeggen altijd dat ze onmiddellijk na de koers zijn verdwenen. Dus als je je geld wilt krijgen, moet je snel zijn.

Tien kilometer voor het einde springt Johnny ook nog alleen weg, maar de vlucht is van kort duur. Het peloton, met veel renners van Topsport Vlaanderen op kop, duikt even later op hem neer en houdt er zo’n hoog tempo op na, dat wegrijden niet meer mogelijk is. Het komt tot een sprint die op millimeters wordt beslist. Bobbie Traksel is er heel dicht bij, maar uit de fotofinish blijkt dat Steven Caethoven nog net iets sneller is.

Ik kijk met jaloerse blikken naar een paar Belgen in de buurt van de betaaltafel die hun geld op Caethoven hebben gezet. Drie keer de inzet krijgen ze, want sprinters staan meestal laag gedoteerd. Maar mijn tijd komt nog. Ik kijk al uit naar de volgende koers, want ik blijf mijn geld op Johnny zetten.

 

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Reportage, Wielersfeer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s