Herinneringen aan Niki Terpstra en Saint Etienne

Frits Bakker

TERNEUZEN – Het kan niet anders of Niki Terpstra heeft de moraal opgedaan om vandaag in de tijdrit in de Dauphiné Liberé ver boven zichzelf uit te groeien. De overwinning van gisteren in Saint Etienne, waar hij de sprint won van het kopgroepje met Turpin, Trofimov, Pauriol en Landaluze, is beloond met de leiderstrui. ,,Terpstra slaat een dubbelslag”, konden we gisteren overal horen en vandaag overal lezen. De originaliteit druipt er niet vanaf (ik lees altijd over die dubbelslag, als een renner een rit wint en de trui pakt), maar het doet niets af van de formidabele prestatie.

Niki Terpstra won de etappe in de Dauphiné Liberé en werd leider.

Niki Terpstra won de etappe in de Dauphiné Liberé en werd leider.

Niki Terpstra is een aanvaller met een geweldige moraal. Hij heeft het gisteren weer eens laten zien in de rit naar Saint Etienne, waar hij met het kopgroepje genoeg voorsprong overhield om Cadel Evans en Alberto Contador op meer dan een minuut achterstand te zetten. Dat geeft veel vertrouwen voor de tijdrit van vandaag in Bourg-Les-Valence, die over 42 kilometer gaat.

Hoe sterk is Niki Terpstra eigenlijk in een tijdrit? ,,Ik kan het wel redelijk goed, maar meestal niet als hij zo lang is”, vertelde hij gisteren voor de camera’s. Dat klopt wel een beetje, maar met die gele trui aan… Ik heb hem twee jaar geleden eens gevolgd in een korte tijdrit door de straten van Duinkerken, waar hij één van de laatste renners was. Bradley Wiggins had een ongelooflijke tijd neergezet, Terpstra kon het bijna niet overtreffen.

Hij deed het ook niet, maar kwam nog wel aardig in de buurt. Ik zag het verschil, omdat ik zowel Wiggins als Terpstra met de auto had gevolgd door de nauwe straten van de Franse kustplaats. Wiggins reed er volle bak doorheen, in de prachtige stijl van een tijdrijder, Terpstra hield wat meer in en moest het vooral van de rechte stukken hebben.

Wat ik me vooral herinner van die dag is, dat ik Jan Herenthals, een vriend uit mijn fietsclub had meegenomen, die het jaar daarvoor was geveld door een hersenbloeding en nu met een lichamelijke handicap en een spraakgebrek door het leven gaat. Hij zit nu bij elke wielerkoers op het puntje van zijn stoel voor de televisie en vond het prachtig om de renners van zo dicht bij te volgen.

Ik weet nog hoe Niki Terpstra op hem reageerde toen we na zijn tijdrit even een interview hebben. Hij streek hem eens even over zijn hoofd en had er een paar vriendelijke woorden voor over. Een onvergetelijk moment was dat voor mijn vriend. Wat zal die gisteren hebben genoten toen Niki de tot nu toe mooiste overwinning in zijn carrière haalde.

Niki Terpstr hijst zich in de leiderstrui.

Niki Terpstr hijst zich in de leiderstrui.

Onderweg naar Saint Etienne moest ik ook denken aan één van de keren dat ik de Dauphiné Liberé heb gevolgd. We hadden voor de avond een kamer geboekt in een hotel in een buitenwijk van Saint Etienne. Daar moesten we al redelijk laat, omdat we eerst hadden gegeten, en toen nog zonder Tom Tom, de weg zien te vinden naar het hotel.

Ik reed al een half uur rond zonder iemand te zien, totdat ik eindelijk iemand zag lopen. Mijn collega, die naast me zat, draaide zijn raampje open toen we de man achterop reden. We zagen dat het een donkere jongen was met een vriendelijk gezicht. In zijn beste Frans zei de collega: ,,Weet u misschien het hotel….” Ja, dat wist hij. Hij trok onmiddellijk het portier open achter ons en zette zich in de auto.

Ik voelde me eerst wat ongemakkelijk, want achter ons lag ook de bagage, maar hij bleek een heerlijke verteller en hij wees ons ondertussen de weg. Zo naar links, daar naar rechts, stukje rechtdoor en hier stoppen. We keken naar een straat waar op het eind nog twee huizen stonden. Hij zei: hier aan het eind, om de hoek, is het hotel.

Mijn collega was zo blij, dat hij de jongen nog een pakje sigaretten gaf. De Fransman knikte vriendelijk, stapte uit en deed de deur open van het huis waar we voor stonden. Hij was thuis, blijkbaar.

Ik reed een stukje door, we keken om de hoek en er was heeelemaal niets meer te zien dan braakliggend gebied. We voelden ons ongelooflijk genaaid door het ventje, maar konden er achteraf ook wel weer om lachen. Hij had een gratis lift gekregen en nog een pakje sigaretten op de koop toe.  Zo, die heb ik mooi te pakken, die domme Hollanders, zal ie wel gedacht hebben.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Actueel, Reportage, Wielersfeer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s