Het wordt nooit wat met Rabobank zonder topcoach

Frits Bakker

TERNEUZEN – Wat een geluk voor Rabobank, heb ik zondag op de Champs Elysées vaak gedacht, dat ene Juan Manuel Garate zaterdag de vrijheid kreeg en de krachten had om op de Mont Ventoux zijn ploeg nog aan een markante ritzege te helpen. Ik zag op een grote Viptribune, zo ongeveer óp de eindstreep gehuurd door de Rabobank, allemaal grote mensen met witte hoedjes op, die door de bankier waren uitgenodigd voor een dagje Tour in Parijs. Ze zullen zich wel eens beschaamd hebben gevoeld in de dagen toen Parijs dichterbij kwam, om daar na een volstrekt anonieme Tour met zo veel vlagvertoon de tribunes te bestijgen.

Maar gelukkig maakte die Spaanse klimmer, die tot dan nog niets had laten zien, iets goed voor de boerenleenbank, dat de hele Tour had uitgeblonken door gemiste kansen, valpartijen, zwakke excuses en verloren sprints. En die Denis Mentchov, die zo bejubeld was na zijn eindzege in de Giro, als een man zonder moraal zag rondrijden door de koers waar Rabobank toch zijn grootste publiciteit had willen halen.

De afgang van het Nederlandse wielrennen is vandaag in alle kranten belicht. Ik vond dat Patrick Delait het in de PZC mooi beschreef. De Rabobank heeft dertien jaar lang miljoenen geïnvesteerd in jeugdopleiding en het resultaat is verbijsterend. Geen enkele renner in de top vijftig van de Tour, al drie jaar geen ritoverwinning meer voor een Nederlander.

Robert Gesink kreeg veel druk op zijn schouders, voordat hij de Tour na een val moest verlaten, maar ik vraag me af of hij de verwachtingen wel waar had kunnen maken en een rol had kunnen spelen in de klimetappes. Al denk ik wel dat hij sterker in zijn schoenen staat dan Thomas Dekker, onze andere grote, maar al van zijn voetstuk gevallen belofte, die ten onder is gegaan aan de weelde waarvoor altijd al werd gewaarschuwd door kritische volgers van het wielrennen: de Rabotalenten worden zo veel in de watten gelegd, dat ze niet hebben geleerd om op karakter de top te halen. De Weenings, de Posthuma’s, de Dekkers, de Langevelds, de Maaskants zijn al op een voetstuk gezet toen de echte doorbraak nog moest komen. Dat is ze kennelijk te veel naar het hoofd gestegen, want nu doen we in de enige koers die telt niet meer mee.

Het moet me nog één keer van het hart, aan het eind van deze Tour: hadden we nog maar een Jan Raas die de ploeg met zo veel hartstocht en karakter kon leiden, of was er maar een type Bjarne Riis of Johan Bruyneel, die kennelijk wel de kunst verstaan om renners van naam op scherp te zetten en aan de top te houden. Ik heb na Jan Raas bij Rabobank helaas nooit meer een ploegleider kunnen ontdekken met een winnaarsmentaliteit.

Wat raar eigenlijk, dat de bank, die zo veel miljoenen in de wielersport steekt, nooit eens een manager van dat kaliber heeft aangetrokken in plaats van met de onberispelijk brave Erik Breukink altijd maar in de schaduw van de grote ploegen te rijden in de Tour. Ik kan eerlijk gezegd de strategie daarachter al jaren niet ontdekken.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Actueel, Tour de France

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s