Het Boscafeetje heeft zijn charme verloren

Frits Bakker

HEIKANT/STEKENE – ,,Hallo, hallo…” Het meisje met de iets te grote boezem komt kordaat naar buiten gebeend en steekt een streng vingertje op. ,,De fietsenstalling is daar, buiten het hek, hier mag u geen fietsen zetten.” Het klinkt dreigender dan het is, denken wij, maar toch. We halen braaf de racefietsen weer op en zetten ze waar ze kennelijk thuishoren. ,,Nou, nou”, bromt één van ons. ,,Is dit nou dat gezellige, gemoedelijke Boscafeetje?”

Het voordeel van de twijfel, zullen we maar zeggen. We schatten even in of we buiten op het terras, waar helemaal niemand zit in deze nazomerse middaguren, of binnen willen zitten om een kop koffie en een andere consumptie te nuttigen. ,,Doe maar binnen, want je kan zo maar een kou op doen”, zegt één van ons. We schuiven aan tafel en wachten op het meisje met de strenge blik.

Het Boscafeetje, in de bossen ergens tussen Heikant en Stekene, ziet er in mijn beleving heel anders uit dan toen ik er een paar jaar geleden ben geweest. Toen was het een soort bruin café, echt iets voor in de bossen, voor fietsers die er even langskomen, voor wandelaars die er een Trappist komen drinken. Maar nu is het wat sjieker, een beetje restaurantachtig, misschien wel héél gezellig om er een diner te gebruiken, maar voor toerfietsers…?.

We hebben het geweten ook. Ik denk niet dat ze het leuk vonden dat er zeven fietsers langskwamen, want toefietsers, dat weet iedereen, hebben meestal een boterham met pindakaas mee voor onderweg in een klein cafeetje, bij een koffie en een Leffe. En dát was nou net wat ze daar in het Boscafeetje niet wilden.

Dus toen ik een koffie kreeg voorgeschoteld en mijn boterham uit mijn achterzak haalde, kwam het meisje met de vriendelijke, maar ook een tikje strenge blik plotseling weer achter me staan. ,,Hier mogen geen boterhammen worden opgegeten”, zegt ze kribbig. Ik kijk eens achter me, zie de ernst van de zaak in en berg de boterham maar snel weer op.

,,Dat is eens maar nooit meer”, spraken we onder elkaar af toen we wegreden. Het Boscafeetje heeft iets van zijn charmes verloren, jammer eigenlijk, want het was zo’n mooie stop.

Ach ja, het is ook maar een keuze, want een mooi restaurant in de bossen heeft ook wel iets romantisch. En als ik er achteraf nog eens bedenk, viel het met de strenge blik van het meisje ook wel mee. Ze deed gewoon wat haar was opgedragen, zullen we maar denken.

 

 

\

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Actueel, Wielersfeer

Een Reactie op “Het Boscafeetje heeft zijn charme verloren

  1. enrico

    over (bos)cafeetjes gesproken: ik was vandaag in Koolskamp, het kampioenschap van vlaanderen, (een volledig hollands podium: De Jongh, Langeveld, Traksel)
    hoeveel cafés daar zijn ? ontelbaar: iedereen opent die dag een café, naast de reguliere horeca-zaken kan je in minstens 50 huizen drank, gebak, friet, ijs en zoveel meer kopen; een ongeziene vlaamse kermis, veel volk en niet te missen: de bookmakers; reeds rond 10u30 was Steven De Jongh bijna niet meer “te spelen”, raar toch ?
    nog dit: zeer slimme economen zouden eens het fianciële plaatje van zo’n dag moeten berekenen, alles d’er op en d’er aan… crisis ? kom nou !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s