Categorie archief: Columns Johnny in vuelta

Column Johnny slot. Johnnyrage

 

Drie weken Vuelta zijn op de slotdag nogal eens door mijn hoofd gegaan. Hoe moet ik dáár nou op terugkijken? Ik ben in elk geval in het vliegtuig gestapt met het gevoel dat ik een béétje mee kan tellen als ronderenner. Twaalfde in mijn eerste grote ronde, ik ben er blij mee en ik vraag me af hoe veel meer potentieel ik heb om verder te groeien in de komende jaren.

Ik heb héél goed om me heen gekeken toen ik met de toppers vooraan reed. Wat me het meest opviel is dat ze er meesters in zijn om krachten te sparen. Ze doen geen trap te veel en exploderen pas in de finale. Ik ben daar te onstuimig in, dat heeft iedereen wel kunnen zien. Dat is ook een mooie manier van koersen, vind ik zelf, maar ik zal het me niet meer kunnen veroorloven als ik top tien wil gaan rijden in grote ronden.

Meer bergop gaan trainen, meer op tijdritten, dat heb ik me in elk geval voorgenomen. Daarin heb ik in deze Vuelta tijd laten liggen die ik op het eind tekort kwam. Het zal best nog een flinke stap zijn naar top tien, toch denkt de ploegleiding dat ik de kwaliteiten ervoor heb.

Ik heb veel mooie en een paar slechte momenten gehad in die drie weken. De proloog was ongelukkig, omdat ik in de stromende regen moest rijden. Ik heb wat tijd verspeeld in de tijdrit in Valencia, waar ik pech kreeg en acht kilometer op een fiets moest rijden die ik niet had uitgetest. Dat mag op dit niveau niet gebeuren.

Mijn mooiste moment was in de klim van de Alto de Aitana, met Moncoutié voorop tot diep in de finale. Mijn moeilijkste moment de valpartij in Luik. Ik heb nog altijd last van de verwondingen die ik opliep toen we daar met zeventig man op de grond lagen.

De Vuelta is een prachtige koers om te rijden. Ik wil graag wat van de wereld zien, dus ik probeer veel te kijken onderweg. De streek rond Jaén, boven Sierra Nevada, vond ik geweldig met zijn olijfgaarden en sinaasappelbomen in de straten van kleine stadjes. Ik vond Avila met zijn oude kastelen prachtig en zaterdag in Toledo heb ik tijdens het warm rijden voor de tijdrit veel moois gezien. Dat zal over een paar jaar, als ik meer grote ronden heb gereden, misschien minder zijn. Dan ben je meer met de koers bezig, denk ik, nu kijk ik nog naar cultuur en historie.

Mijn vader is zaterdag gekomen met Peter Hoondert, de oud-prof van PDM met wie ik veel over mijn vak praat. Ze hebben me verteld dat er een beetje rage is ontstaan. Dat doet me natuurlijk goed. M’n vader is achter me aan gereden met de ploegleider in de tijdrit. Ik had gevraag om een luidspreker op de auto om me op de klimmetjes vooruit te schreeuwen. Daan, onze manager, heeft dat fantastisch gedaan. Daar heb ik de twee seconden aan te danken waarmee ik een plaats ben opgeschoven in de eindstand.

Met heel de ploeg heeft Vacansoleil zich ingezet om zo ver te komen. Ze leven ook ontzettend mee naar het WK. D’r zijn in Zeeland al heel wat supporters die meewillen. Die krijgen shirtjes, sjaals, vlaggen en petjes mee van Vacansoleil.

Mijn zus Jenny wil ook iets moois organiseren. Ze gaat van café De Ballentent in Heinkenszand zondag een supporterscafé maken waar het WK op groot scherm wordt getoond.

Johnnyrage? Ik weet het niet hoor, zal nog wel meevallen, denk ik. Ik heb een mooie Vuelta gereden, ik mag mee naar het WK, maar blijf met m’n benen op de grond staan. De Vuelta heeft me vooral geleerd dat ik drie weken lang op niveau kan rijden. En dat ik in zo’n grote ronde maar een kwartiertje moet toegeven op wereldtoppers als Valverde, Sànchez en Evans. Dat kan alleen maar goed zijn voor de moraal.

 

 

 

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Actueel, Columns Johnny in vuelta, Ronde van Spanje

Column Johnny 18. Total loss

Van een grote ronde word je sterker, zeggen ze altijd. Ik weet nu hoe dat komt. Twee weken koersen is nog te doen, in de derde week moet je ontzettend diep gaan. Dat maakt je beter als renner, weet ik van collega’s die al veel grote rondes hebben gereden. Ik voel me helemaal total loss nu, ook al heb ik het gisteren niet eens zo slecht gedaan. Die afdaling heeft me alleen genekt, die heeft me tijd gekost.

Het was spekglad in de bochten en ik zat in het begin helemaal alleen. Als je renners voor je ziet rijden, dan kun je zien hoe de bochten lopen. Ik was op twee, drie kilometer voor de top van de laatste klim net iets te ver achterop geraakt. Dalen is normaal gesproken geen probleem, ik durf wel risico’s te nemen, maar nu voelde ik een zekere angst, ik vond het levensgevaarlijk om weg te slippen.

Ik begon er alleen aan en beneden zaten er zo’n veertig renners bij me. Het heeft me een plek gekost in het klassement, da’s jammer. Toch blijft het altijd nog goed hè, dat ik maar een goeie minuut verspeel in zo’n klim. Dat is ook een teken dat ik me nog altijd goed voel.

Weet je wat het was gisteren? Robert Gesink werd er al vroeg afgereden, dat gaat als een lopend vuurtje door het peloton. En dan wordt er vooraan ineens gereden, omdat ze een man die hoog in het klassement staat niet terug willen laten komen. Dus er is eigenlijk geen moment rust geweest in de voorste gelederen. Ik kon lang mee met het selecte kopgroepje, totdat het op een gegeven moment op was. Daarvoor was ik zelf nog even gesprongen, omdat ik wat voorsprong wilde nemen voor de klim.

Ik was zeiknat toen we aankwamen en total loss. We zijn nog twee uur onderweg geweest naar het hotel. Daan, de manager, zei dat het beter was om niet gelijk op bed te gaan liggen, maar eerst een kwartiertje op de rollen te rijden. We staan tenslotte voor een belangrijke tijdrit, die wil ik zo goed mogelijk voorbereiden.

Het wordt wel tijd dat het erop zit, ik heb het een beetje gehad nu. Maar dat geldt wel voor allemaal, denk ik. Het is niet voor niks dat er zo veel uit koers gaan. Dat moet iedereen zelf maar weten, hoor. Ik zie het niet als een minachting voor de Vuelta. D’r zijn nu vijftig renners naar huis, in de Tour hebben er ook een stuk of vijftig Parijs niet gehaald.

Vandaag nog volle bak rijden in de tijdrit, dan zondag uitbollen naar Madrid. En een hele week voorbereiden op het WK. Ik kijk er nu al naar uit.

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Actueel, Columns Johnny in vuelta, Ronde van Spanje

Column 17. Vacansoléé

 

De Vuelta is blij met ons, de bazen van Vacansoleil zijn trots op ons en het budget van de ploeg gaat omhoog. Wat wil je nog meer na zo’n eerste jaar als profploeg. De Spaanse ronde heeft heel wat losgemaakt en de ploeg over heel de wereld bekend gemaakt. Ik kan het ook anders zeggen: Vacansoleil had al een mooie ploeg, maar je moet het ook nog op het podium van een grote ronde laten zien. Dat hebben we hier gedaan. We hebben succes, maar ook nog veel lol samen. Dat is de kracht van deze ploeg. Zelfs op zo’n dag als gisteren, ondanks een blundertje voor het klassement.

We kwamen er helemaal op het laatst pas achter dat Philip Deignan in de kopgroep zat, omdat ze een verkeerd rugnummer hadden doorgegeven. Hilaire riep ineens: hé, shit, die vent zit ook mee zeg. Het was te laat om nog een jacht op gang te brengen. Ik blijf twaalfde, omdat Danielson is afgestapt, anders was ik nu elfde geweest.

Klein dompertje, zullen we maar zeggen. Voor de rest is het veel lachen de laatste dagen, vooral met Jens Mouris. Wat een figuur is dat zeg. We zijn gisteren voor het peloton uit gaan rijden met Garcia Acosta, de oudste vent in de koers, die nog met Indurain heeft gereden. Ik vind het prachtig om naast te rijden: een verschrikkelijke kop en een lijf als een beer. Daar wil ik mee op de foto, zei Jens, voor boven mijn bed. Wij hem tussen ons in genomen en een foto laten maken. Ik liet hem later aan Valverde zien, die móest toch lachen.

Ik hoop wel dat het in de ploeg blijft zoals het nu is. D’r zijn natuurlijk in deze periode van de transfers geruchten. Zo zou Jens naar Cofidis vertrekken. Daar is echt niks van waar. Je weet het nooit, want ze trekken aan renners. Ik weet in elk geval zeker dat ik blijf. Mijn contract loopt nog door tot volgend jaar en ik vind het een heerlijke ploeg.

En áls er belangstelling voor me is, dan wimpelt Hilaire het wel af. Ik hoorde van een mécanicien dat er al een paar keer een ploegleider naast hem is komen rijden. Die vragen dan: komt Johnny vrij na dit jaar? Hilaire schudt dan heel heftig met zijn hoofd: nee, Johnny blijft bij ons.

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Actueel, Columns Johnny in vuelta, Ronde van Spanje

Column Johnny 16. Ilse

 

Ja, tuurlijk zal ik blij zijn als ik Ilse zondagavond weer zie. Het thuisfront leeft ontzettend met me mee in deze Vuelta. M’n vader belt me drie keer per dag, voor Ilse kan het ook niet snel genoeg zondag zijn.

Ik heb voor de start geroepen dat ik het thuisfront niet zal missen. Dat was niet stoer bedoeld, maar je bent zo gefocust op de koers dat je geen tijd hebt voor andere zaken. Toch kan ik die telefoontjes niet missen. Mijn vader weet wel wat van fietsen, maar heeft geen sjoege van profwielrennen. Hij belt me voor de etappe altijd om me succes te wensen. Dan zegt ie ook wel eens: ik zou dit of dat doen, Johnny. Ja, pa, zeg ik dan, kijk jij maar lekker tv, het komt wel goed hoor.

Ilse zit al heel d’r leven in het wielrennen als fysiotherapeute. Dat wil nog niet zeggen dat ze er ook verstand van heeft. Die belt me gewoon, heel lief, ontroerend soms, om me succes te wensen. En ze kan niet wachten tot ik na de etappe weer in het hotel ben aangekomen en we elkaar online kunnen zien en spreken.

M’n vader had ik van de week na een trimkoers aan de telefoon in een Zeeuws cafeetje. Daar zat toevallig ook Francois Franse ook net. Hij kwam even aan de lijn en zei: Johnny man, ik train geen meter meer, ik zit alle dagen voor de tv.

Ik vertel m’n vader en Ilse vaak dat je op tv niet ziet wat er in het echt gebeurt. Het was makkelijk vandaag hè, zeggen ze dan. Ja, dank je de koekoek, makkelijk is het hier nooit. Robert Gesink zei gisteren tegen me: dit zijn de verschrikkelijkste etappes. Het lijkt vlak, d’r staat overal veel wind in die vlaktes onder Madrid, het is levensgevaarlijk met zijwind.

Het is altijd oppassen. Ik ben gisteren ook weer ontsnapt aan een valpartij, toen er twee zaten te kwekken en ineens op d’r bek gingen. Dan liggen er ineens twintig op de grond. Ik was gelukkig net gewaarschuwd door Hilaire. Die riep door m’n oortje: wegwezen daar Johnny, daar hoor jij niet.

Moet ik nog aan wennen hè. Ik ben ook zo iemand die graag vanachter even gaat zitten kletsen.

 

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Actueel, Columns Johnny in vuelta, Ronde van Spanje

Column Johnny 15. Oranjegevoel

 Zie je het al voor je, Johnny op het WK, helemaal in oranje. Fiets oranje, helm, shirt, broek, sokken. Dat moet toch een speciaal gevoel geven voor ons en de supporters. Het Oranjegevoel moet terugkomen, heeft de bondscoach gezegd. Ik mag op mijn eigen Batavusfiets rijden, maar zelfs die wordt in oranje gespoten.

Het WK zeg, wat vind ik dát mooi. Mijn leven staat er nog niet van op z’n kop, daar heb ik hier nog geen tijd voor. Je bent met de Vuelta bezig, dat is al zwaar genoeg. Denk ook niet dat ik een andere Johnny ga worden na de Vuelta en nu weer het WK. Ik vind het alleen maar verschrikkelijk mooi wat me nu allemaal overkomt.

Ik had al een keer eerder met de bondscoach gesproken en wist dat ik een belangrijke kandidaat was. Hij heeft me nu gebeld en gezegd: ik haal je uit de stress, je rijdt het WK, bereid je er maar op voor. We hebben nog contact en bespreken het verder in Mendrisio.

Toch ben ik tot zondag met de Vuelta bezig. Wat denk je, ik ga zo’n mooie twaalfde plaats in het klassement niet laten schieten. We krijgen nu nog twee lastige etappes en zaterdag de tijdrit. Ik ga voluit om me te handhaven op deze positie. Ik heb twee Spanjaarden voor me en twee achter me op de slotdagen. De tijdrit gaat over 27 kilometer en is niet helemaal vlak. Dat moet me dus wel liggen.

Zondag, als de Vuelta eindigt, ga ik me pas echt op het WK concentreren. Dan vliegen we ’s avonds terug naar Nederland en krijg ik drie dagen rust. Die ga ik vooral benutten om te rusten. Ik ga niks anders doen dan een beetje losrijden en op mijn bed liggen.

Donderdag vliegen we vanaf Eindhoven met de selectie naar Mendrisio. Het enige wat ik weet is dat we het WK met twee kopmannen gaan rijden. Wat mijn rol wordt, hoor ik daar wel. De bondscoach heeft me verder nog niks verteld. We spreken elkaar daar verder, zei hij.

Het is wel een bekroning hoor, dat WK. Dan hoor je toch bij de betere jongens van je land. Ik vind het al fantastisch om mee te mogen maken.

   

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Actueel, Columns Johnny in vuelta, Ronde van Spanje

Column Johnny 14. Plaspauzes

Je ziet wel eens renners, zeker als de tv er nog niet bij is, na vijfhonderd meter koers al langs de kant van de weg staan om te plassen. Ik heb het zelf nog nooit gedaan, maar het zal wel zijn omdat er in het stadje van de start geen toilet was. En je kan maar moeilijk even tegen een muur gaan staan plassen tussen het publiek.

Dan wachten ze liever even totdat er een stil plekje onderweg is. Het kan meestal ook nog wel in het begin van de koers, want dan kun je tussen de auto’s op je gemakje terugrijden naar het peloton.

Ik had het gisteren nog moeten zien, want zo hard is het in de eerste kilometers zelden gegaan. Het leek wel of iedereen gek was in het peloton. Toen er twee weg reden, begonnen ze allemaal te schreeuwen en te fluiten. Ik dacht dat ze het wel goed vonden, maar daarna hebben ze zestig kilometer alleen maar gedemarreerd.

Dat heeft geduurd totdat die grote groep weg was. En dan zie je ineens dertig, veertig man gaan staan plassen. De koers wordt stilgelegd, dat is een wielercode. Het is tijd voor een plaspauze. Ik heb wel eens gehoord dat Cipollini dat vroeger aangaf. Wie dan probeerde nog weg te rijden, werd in zijn nekvel gepakt.

D’r zijn wat regels in de koers. Je mag bijvoorbeeld niet plassen in de bebouwde kom, dan krijg je 200 Zwitserse francs boete als de jury het ziet. Wat ik altijd een kunst vind, is plassen tijdens het fietsen. Doen ze de koersbroek even naar beneden en huppetee. Ik moet in finales nooit plassen, want het schijnt dat dat wordt stilgelegd in volle inspanning.

Het kan nog erger: dat je écht naar de wc moet. Ik moest zó lachen dit jaar in de Ronde van Wallonië. Jan Bakelants zat drie minuten alleen vooruit en opeens werd er in het peloton in de remmen geknepen. Het bleek dat hij ergens had aangebeld en had gevraagd of hij naar de wc mocht. Wij hebben maar even gewacht tot hij klaar was en weer terug in het peloton was.

Trouwens: ik vind het wel razend knap wat Lars Boom heeft gedaan. Ik zag al een paar dagen dat hij goed zat, alle lof voor zo’n prachtige solo.

 

 

 

 

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Actueel, Columns Johnny in vuelta, Ronde van Spanje

Reacties op de column van Johnny

Frits Bakker

YERSEKE – De prikpagina wielrennen geeft vaak een inzicht in wat de meningen zijn van de wielersupporter uit de straat. De reacties zijn veelzijdig, iedereen heeft wel een mening op actuele zaken, dopingzaken, wielerronden of renners. Johnny Hoogerland heeft nu ook een eigen onderwerp op de pagina: de laatste column van Johnny Hoogerland.

De maandagse column in de PZC staat erin afgedrukt en wielerfans reageren er enthousiast op. De mooiste kunt u hieronder lezen:

,,Wat een schrijverstalent! Een bewerking van mij in dichtvorm. Zo klinkt het ook als een klok; J. Hoogerland, dichter.
Zou hij zelf in de gaten hebben welk een poetisch potentieel er in zijn columns verstopt gaat? Let ook eens op de typisch Zeeuwse beeldspraak die verstopt gaat in zinnen als ‘ik heb me er weer bovenop geknokt.”

Empujar.

Held! Empujar, nog 6 dagen!

Zaterdag ben ik geflikt,
vind ik zelf.
maar ik heb me er weer bovenop geknokt.

Ik spreek maar weinig Spaans,
maar empujar betekent duwen
Dat roep ik dus wel eens hè, als ik tegen zo’n berg oprijd.
…Empujar, empujar…
Kan nooit kwaad,
…een duwtje in de rug

J. Hoogerland

,,Dat ‘ie mooi kan fietsen, akkoord, z’n stukjes zijn leuk om te lezen bovendien, maar dit mag de naam column toch niet dragen. Het zijn wat losse opmerkingen en halve verhaaltjes die achter elkaar geplakt zijn. Leuk om te lezen, daar niet van, ook ik ben een fan van ‘m, maar hij kan duidelijk beter fietsen dan schrijven. Hij schrijft alsof hij praat. Ik ben enorm fan van hem. Benieuwd waar zijn maximum ligt.

Geweldig!
Fantastisch om te lezen! Daar draait het toch om als je iets schrijft voor ” het publiek ” ?
Zwaar fan van Johny!

Alle reacties zijn te lezen op wielrennen.startpagina.nl/prikbord

3 reacties

Opgeslagen onder Actueel, Columns Johnny in vuelta, Ronde van Spanje