Categorie archief: Ronde van Italie in Zeeland

‘Met je kop in de wind’ van start op Omroep Zeeland

MIDDELBURG – Het hoofdthema was het Zeeuwse wielrennen, de onderwerpen liepen uiteen van Theo Middelkamp, een monument in het Zeeuwse wielrennen, tot de zusjes Hage en van de Giro en de Tour in de Zeeuwse polders tot Fietsen tot je dood met Jo de Roo in de hoofdrol.

Arjan Smilde, ooit een prominente stageloper bij de PZC, nu programmamaker bij Voor de Buis productie in Rotterdam, werd gevraagd door Omroep Zeeland om een wielerserie te maken. De serie ging vanavond op Omroep Zeeland van start en is elk uur te zien. Het eerste thema ging over de Tour en de Giro, met prachtige beelden van het Zeeuwse landschap en de waterwerken.

Vier wielerkenners reageren op de dertien thema’s, waarvan er elke week, tot en met 13 december, één wordt uitgezonden. TV-commentator Maarten Ducrot, Peter de Jonge, hoofdredacteur van het Algemeen Dagblad met Zeeuwse roots, Piet Eversdijk, wielerverslaggever, Peter Ouwerkerk, journalist in ruste en schrijver van vele wielerboeken en Frits Bakker, sportverslaggever van de Provinciale Zeeuwse Courant, reageren op de thema’s met anekdotes, verhalen en herinneringen.

Volgende week gaat het over waaier-rijden en geeft de Toerclub Axel een demonstratie van deze specialiteit in de wielersport.

De thema’s en data van de uitzendingen zijn:

Proloog
20 september
Giro & Tour door de polder

Etappe 1
27  september
Altijd wind tegen

Etappe 2
04 oktober
Fietsen tot je dood
(Jo de Roo)

Etappe 3
11 oktober
Nieuwe Helden
(Birgit Lavrijsen & Nick van der Lijke)

Etappe 4
18 oktober
Het Cafe van Theofiel
(Theo Middelkamp)

Etappe 5
24 oktober
ID-wielrenners

Etappe 6
1 november
Zeeuwse Meisjes
(Zusjes Hage)

Etappe 7
8 november
Klimmen in de polder

Etappe 8
15 november
Het Fenomeen uit Yerseke
(Johnny Hoogerland)

Etappe 9
22 november
Verdwenen wielerbanen

Etappe 10
29 november
Middelkamp Leeft!
(ZRTC Theo Middelkamp)

Etappe 11
6 december
Waar is Jan Raas?

Etappe 12
13 december
Op dikke banden

2 reacties

Opgeslagen onder Actueel, Joannathan Duinkerke, Johnny Hoogerland, Nick Nieuwdorp, Nick van der Lijke, Ronde van Italie in Zeeland, Theo Middelkamp, Toeren en trimmen, Tour de France, Tour in Zeeland, Wielerhistorie, Wielersfeer, Zeeuwse beloften

Een middagje Giro kijken bij Louis

door René Schrier

Ik heb het op dit blog al eens eerder gehad  over een oude vriend in Zuid-Frankrijk, Louis genaamd. Een echte sportliefhebber die vorig jaar een enorme flatscreen kocht en zich sindsdien voor dat scherm heeft geïnstalleerd om vooral sport te kijken. Voetbal, rugby en wielrennen hebben zijn voorkeur.

Louis enkele jaren geleden

Hij kan het makkelijk doen. Hij heeft kind noch kraai en niets te doen. Vrijdag werd hij 85 jaar oud en dat was voor mij een prima gelegenheid om met een goede fles wijn onder de arm bij hem binnen te stappen en meteen de voorlaatste bergetappe van de Giro d’Italia op Eurosport mee te pakken.

Hij was blij met wat aanspraak en vertelt ook zelf graag. Zoals over de eerste keer dat de Tour de France na de oorlog weer werd gereden. Het was in 1948 en hij was er bij. In een etappe die vertrok uit Nice, waarna de renners vervolgens richting  de Alpen over de Col d’Allos, de Col de Vars en de Izoard moesten. Pittig werk en over afstanden waarvan ze tegenwoordig alleen nog maar nachtmerries hebben. Ik moet het nog eens opzoeken als ik weer thuis ben, want het geheugen laat Louis wel eens in de steek. En mij laat het internet hier ter plekke me nogal eens in de steek, waardoor ik moeilijk verbinding kan vinden om even wat feitjes te controleren.

Lees verder

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Giro, Ronde van Italie, Tour de France

Basso verovert Italië met eindzege in Giro

Frits Bakker

VERONA – De slotetappe van de Ronde van Italië kleurde roze voor Ivan Basso. De wielerheld, die door een dopingschorsing een paar jaar geleden van zijn voetstuk was gevallen, is terug op aarde. Hij wordt weer aanbeden door de tifosi nadat hij de drie weken lange, spectaculair verlopen Giro op zijn naam heeft geschreven.

Gustav Erik Larsson werd winnaar van de slottijdrit.

De slotrit, een tijdrit in Verona, werd gewonnen door de Zweed Gustav Erik Larsson van Saxo Bank. Het grootste succes was voor Liquigas met Ivan Basso op de hoogste tree en Vincenzo Nibali als derde. De Spanjaard Arroyo werd tweede in de eindstand.

Ivan Basso met de trofee als eindwinnaar van de Giro.

Gustav Erik Larsson won de tijdrit met een minimaal verschil, hij was slechts twee tellen sneller dan Marco Pinotti. Ivan Basso werd vijftiende in de tijdrit en bouwde zijn voorsprong op David Arroyo (47e) nog verder uit.

Alexandre Vinokourov sprong nog over Porte in de eindstand en Marco Pinotti ging Robert Kiserlovski voorbij. De snelste Nederlander in de etappe was Tom Stamsnijder met een tiende plaats. Bauke Mollema werd twaalfde in zijn eerste grote ronde.

De Ronde van Italië werd gekenmerkt door een sensationeel verloop, met twee spraakmakende etappes op Nederlands grondgebied, veel regen in Toscane, een ontsnapping die het peloton op zijn kop zette en David Arroyo aan kop van het klassement bracht, prachtige beklimmingen van de Monte Zoncolan, de Mortirolo en de klimtijdrit naar Kronplatz en tenslotte een tijdrit in Verona die Basso niet meer kon bedreigen.

De Italiaan is terug van weggeweest en gekroond als winnaar van één van de mooiste Giro’s in de historie.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Actueel, Giro, Ronde van Italie, Ronde van Italie in Zeeland

Fernando Alonso was een dagje eregast in de Giro

Frits Bakker

KRONPLATZ – De Spaanse autocoureur Fernando Alonso heeft gisteren een bezoekje gebracht aan de Ronde van Italië. In de helse klim naar Kronplatz, waar een tijdrit werd afgewerkt, volgde de 29-jarige ex-wereldkampioen de etappe in de auto van Girodirecteur Angelo Zomegnan (foto).

Fernando Alons (links) tijdens zijn bezoekje aan de Giro met directeur Angelo Zomegnan. foto Giro

De Giro werd in de klimtijdrit weer wat door elkaar geschud. Op weg naar de Kronplatz moesten de renners onder meer over stukken onverharde weg. De routinier Stefano Garzelli, dit jaar weer in een opperbeste vorm na een paar mindere jaren, was de snelste.

Fernando Alonso genoot van het spektakel. De Spanjaard werd in 2005 en 2005 wereldkampioen Formule 1 in een Renault. Dit jaar werd hij derde met Ferrari.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Actueel, Giro, Ronde van Italie

Toscane was voor de Giro niet zo mooi als Zeeland

door Frits Bakker

Daar sta je dan, na één dagje fietsen in Toscane, met de prachtige Batavus racefiets die ik vorig jaar van Johnny Hoogerland heb overgenomen, maar met de benen van een soldaat die van het front komt en in zijn benen is geschoten. ,,Veel te groot verzet voor deze bergen’’, grom ik aan het eind van een slopende eerste dag tegen de vier vrienden met wie ik achter de Giro aan naar Toscane ben gereisd.

We hebben een gecombineerde vakantieweek gepland in de buurt waar de Ronde van Italië zich beweegt na de glorieuze start in Nederland. Twee keer een finish van een etappe meemaken in Toscane, waaronder de heroïsche rit naar Montalcino, waar de renners in de laatste klim over een smerig grindweggetje worden gestuurd, één keer een start.

Fietsvriend Michiel de Pooter poseert aan de finish in Carrara met de rondemissen van de Giro. foto Frits Bakker

En tussendoor trekken wij er zelf op uit met vijf fietsers van mijn toerclubje uit Axel. Ik heb even gevreesd dat het weekje voor mij te vroeg zou komen, omdat ik eind vorig jaar na een val een behoorlijke operatie aan mijn bovenbeen moest ondergaan en in januari nog eens een stalen constructie uit het been moest laten verwijderen. Dat haal ik nooit, na zes weken gips en zo veel weken zonder trainen, heb ik vaak gedacht. Bovendien is klimmen toch al niet mijn specialiteit, ik ben meer een fietser voor een zwaar verzet, lekker in de wielen van onze kopmannen.

Maar goed, ik was er redelijk klaar voor, vond ik. Twee maanden aardig wat kilometers gemaakt, hoewel de Ronde van Italië met zijn doorkomsten in Nederland voor de sportredactie veel aangename tijd in beslag had genomen.

Ik wilde wel eens een vergelijking maken tussen de Giro in Nederland en in Italië, kijken of de sfeer, de entourage en de drukte net zoals in Nederland waren, waar de Italianen een grootse ontvangst kregen en de Giro niet onder moest doen voor de Tour de France.

Stefano Garzelli koestert de trofee na zijn overwinning op Kronplatz. foto Giro

,,Ik moet een ander verzet’’, riep ik na die eerste dag, want op de klimmetjes in Toscane, die zo’n zeven, acht kilometer lang waren met stijgingspercentages tot tien procent, kwam ik in de slijtageslag naar de top haast niet meer vooruit. We telden, toen we terug waren in onze stacaravan, de tandjes achteraan en trokken de conclusie dat het voor mijn benen te zwaar was.

Johnny Hoogerland had er weliswaar de hoogste bergen in de Ronde van Spanje mee bedwongen, alsof hij op een koffiemolentje het viaduct van de Vlakebrug over reed, bij mij zonk de moraal ver weg. Ik klim als vierde van de vijf naar boven en had de hele dag tegen de rug aangekeken van de jonge vrouw, die ik vorig jaar nog achter me hield.

Kortom: ik, die altijd zo goed tegen zijn verlies kan, had een slecht en sikkeneurig gevoel en wilde zo snel mogelijk naar een fietsenmaker in Toscane om een andere pion te laten steken, zoals dat heet. De 23 als kleinste verzet achteraan bleek te zwaar, ik wilde een 27 of 28. En dat hielp. De fietsenmaker, hoe kan het anders een aanbidder van Marco Pantani, hielp me aan een versnelling waarmee ik veel soepeler naar boven reed.

Ik kon genieten van de Toscaanse landschappen, van de geweldige vergezichten, de schilderachtige dorpjes onderweg, ook al was het weer in die eerste dagen niet om over naar huis te schrijven en daalde de regen soms met bakken op onze gekromde ruggen neer. ,,Het is hier slecht’’, belden we naar huis. Ja, dat zien we hier ook wel aan de Girobeelden, klonk het dan.

Het is desondanks een heerlijke week geworden: veel en lekker gegeten, bezoekjes aan historische steden als Florence, Siena en Lucca. En de Ronde van Italië? Het was mooi, druk, boeiend, bijvoorbeeld aan de aankomst van de etappe naar Montalcino, waar de renners als onherkenbare helden boven kwamen. Maar vergeleken met de etappes van Amsterdam naar Utrecht en van Amsterdam naar Middelburg stonden er lang niet zo veel toeschouwers langs de weg en was de roze gloed onderweg in de dorpjes veel minder spectaculair dan in Nederland.

Ik sprak er nog even vluchtig over met de Girodirecteur Angelo Zomegnan aan de finish in Carrara. Hij glunderde breeduit bij de verhalen over Amsterdam, Utrecht en Zeeland. ,,Het zal hier ook nog wel veel meer gaan leven als we straks in de bergen komen’’, verzekerde hij.

Ik moest denken aan zijn woorden toen ik, weer thuis in Zeeland, de reportage zag van de helse klim naar de Monte Zoncolan. Op de flanken van de beruchte Dolomietenreus stonden inderdaad duizenden toeschouwers. ,,We schatten het op 50.000’’, schreef de Italiaanse sportkrant Gazetta dello Sport de andere dag trots. En wij dan, dacht ik, wij dan met de etappe naar Middelburg, waar op die onvergetelijke maandag 75.000 mensen naar de etappe kwamen kijken. Mogen we dat als Zeeuwen niet als een historisch hoogtepunt van onze sportgeschiedenis beschouwen?

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Actueel, Giro, Ronde van Italie, Ronde van Italie in Zeeland, Wielersfeer

Twee weken Giro gevolgd, weinig tijd om te bloggen

Girobaas Angelo Zomegnan, beetje boos, daarna weer beste maatjes. foto Frits Bakker

Frits Bakker

TERNEUZEN – Voor de vaste volgers van dit weblog is een excuus op zijn plaats. Wij hebben ons voor de krant een paar weken intensief ingezet voor de Giro, hebben de koers op de voet gevolgd, veel interviews gedaan, die u in de PZC natuurlijk wel kon volgen, maar het weblog is er even bij ingeschoten. Dat moeten we in de komende weken maar weer eens inhalen, want we hebben veel te vertellen. Het zijn niet alleen de Nederlandse etappes geweest die ons hebben geboeid, ik heb zelf met een groepje fietsers ook een paar etappes in Toscane gevolgd. Dat is de moeite absoluut waar geweest. Ik kon meteen ook inschatten hoe het verschil was tussen de etappes hier en in Italië zelf.

De eerste vaststelling moet zijn: ik vond de Nederlandse etappes mooier als het om de ambiance, de sfeer en de drukte onderweg ging. Vooral de etappe van Amsterdam naar Utrecht en daarna van Amsterdam naar Middelburg waren een heerlijke belevenis. Duizenden mensen zwaaiden ons onderweg toe, zoals dat vaak ook in de Tour de France gebeurt. En omdat we voor het eerst een PZC-sticker op de auto hadden, hoorde je vaak mensen roepen: ,,Hé, daar, de PZC ook in de Giro…”

René heeft een voorzetje gegeven dat ik nog even wil inkoppen. Ik ben een klein beetje uit de koers gestuurd ja in de etappe van Amsterdam naar Utrecht. Dat kwam zo. Ik krijg in de Tour de France al sinds jaar en dag een groene sticker, die het ons toelaat om in de koers mee te rijden en op aanwijzing van de jury heel dicht op kopgroepjes te rijden. Ik start meestal voor de koers uit, totdat ik op de Tourradio hoor dat er een kopgroepje verder dan twee minuten weg is gelopen, zet de auto even aan de kant en sluit aan bij de kopgroep.

Dan zie je pas echt iets van de koers, want meestal zitten er achter dat leidersgroepje in het begin alleen een jurywagen en een neutrale materiaalwagen. De jury voorin in de koers vindt het ook nooit een probleem dat we af en toe de kopgroep passeren en ons weer laten terugzakken, omdat het in de eerste helft van een etappe meestal heel rustig is en ervaren jurykorpsen niet snel in paniek raken.

Tot zo ver niets aan de hand. Maar in de Giro lag het wat anders. Ik kreeg ook daar een groene sticker, stond er niet bij stil dat het geen sticker was om dicht op de koers te volgen en reed niets vermoedend achter de kopgroep aan. Daar trof ik bijvoorbeeld ook Cees Priem, die alleen in zijn auto volgde en waarmee ik wat gesprekjes voerde over de drukte onderweg. We reden de kopgroep een keer voorbij net voor de Grebbeberg en niemand reageerde.

Toen we dat kilometers verder nog een keer deden, kwam opeens de Girobaas, Angelo Zomegnan, naast me rijden. ,,You stop”, klonk het nogal dreigend. Ik keek hem eens verbaasd aan, gaf nog wat gas bij en reed in een hoog tempo achter Cees Priem aan de kopgroep voorbij. We zagen de Girobaas niet meer terug, wel een jurywagen, waaruit ook nogal wat kwade blikken in onze richting werden geworpen.

Ik was me nog altijd van geen kwaad bewust, maar later die dag, na de etappe in de perszaal, kwam Zomegnan even naar me toe om me toe te spreken. Met die groene sticker, zei hij, mag je niet binnen de koers rijden. Dat is alleen toegestaan aan mensen van l’Equipe en la Gazetto della Sport, maargeen andere kranten, zeker niet uit Nederland. Ik knikte hem eens vriendelijk toe, hij glimlachte en alles was weer opgelost.

Ik ben hem een dag later in Middelburg weer tegen het lijf gelopen, waar hij één en al glimlach was. En in Toscane begroette hij me als een soort vriend en sprak hij nog eens zijn bewondering uit over de Nederlandse etappes. Nee, bij Zomegnan kunnen wij niets verkeerds meer doen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Actueel, Amstel Gold Race, Giro, Ronde van Italie, Ronde van Italie in Zeeland

Giro finish Middelburg met andere beelden

door René Schrier
Toch weer wat andere beelden dan we op tv zagen. Het blijft een spektakel.

Veel meer over de Giro in Middelburg op de PZC site

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Giro, Ronde van Italie, Ronde van Italie in Zeeland, Wielervideo's