Categorie archief: Wielersfeer

‘Met je kop in de wind’ van start op Omroep Zeeland

MIDDELBURG – Het hoofdthema was het Zeeuwse wielrennen, de onderwerpen liepen uiteen van Theo Middelkamp, een monument in het Zeeuwse wielrennen, tot de zusjes Hage en van de Giro en de Tour in de Zeeuwse polders tot Fietsen tot je dood met Jo de Roo in de hoofdrol.

Arjan Smilde, ooit een prominente stageloper bij de PZC, nu programmamaker bij Voor de Buis productie in Rotterdam, werd gevraagd door Omroep Zeeland om een wielerserie te maken. De serie ging vanavond op Omroep Zeeland van start en is elk uur te zien. Het eerste thema ging over de Tour en de Giro, met prachtige beelden van het Zeeuwse landschap en de waterwerken.

Vier wielerkenners reageren op de dertien thema’s, waarvan er elke week, tot en met 13 december, één wordt uitgezonden. TV-commentator Maarten Ducrot, Peter de Jonge, hoofdredacteur van het Algemeen Dagblad met Zeeuwse roots, Piet Eversdijk, wielerverslaggever, Peter Ouwerkerk, journalist in ruste en schrijver van vele wielerboeken en Frits Bakker, sportverslaggever van de Provinciale Zeeuwse Courant, reageren op de thema’s met anekdotes, verhalen en herinneringen.

Volgende week gaat het over waaier-rijden en geeft de Toerclub Axel een demonstratie van deze specialiteit in de wielersport.

De thema’s en data van de uitzendingen zijn:

Proloog
20 september
Giro & Tour door de polder

Etappe 1
27  september
Altijd wind tegen

Etappe 2
04 oktober
Fietsen tot je dood
(Jo de Roo)

Etappe 3
11 oktober
Nieuwe Helden
(Birgit Lavrijsen & Nick van der Lijke)

Etappe 4
18 oktober
Het Cafe van Theofiel
(Theo Middelkamp)

Etappe 5
24 oktober
ID-wielrenners

Etappe 6
1 november
Zeeuwse Meisjes
(Zusjes Hage)

Etappe 7
8 november
Klimmen in de polder

Etappe 8
15 november
Het Fenomeen uit Yerseke
(Johnny Hoogerland)

Etappe 9
22 november
Verdwenen wielerbanen

Etappe 10
29 november
Middelkamp Leeft!
(ZRTC Theo Middelkamp)

Etappe 11
6 december
Waar is Jan Raas?

Etappe 12
13 december
Op dikke banden

2 reacties

Opgeslagen onder Actueel, Joannathan Duinkerke, Johnny Hoogerland, Nick Nieuwdorp, Nick van der Lijke, Ronde van Italie in Zeeland, Theo Middelkamp, Toeren en trimmen, Tour de France, Tour in Zeeland, Wielerhistorie, Wielersfeer, Zeeuwse beloften

John en Nelly volgen de Tour voor Koos

Frits Bakker

EPERNAY – Ik ken ze niet alleen uit de Tour, ook van andere bezoekjes aan het Zeeuwse. John Moerenhout kwam er vaak in de horecagelegenheden toen hij nog werkte als vertegenwoordiger. Ik weet het niet precies meer, maar ik denk dat het voor een biermerk was. En zo kenden Jan Dieleman en Meerten Dallinga, twee vrienden van me, de vader van Koos Moerenhout.

John en Nelly, de vader en moeder van Koos, zijn geweldige supporters van hun zoon. Ze reizen al heel veel jaren de wedstrijden af, in goede en in mindere tijden. En nu, in de nadagen, is Koos weer op zijn top. Hij droeg twee keer de Nederlandse kampioenstrui, in 2007 en 2009. Daar tussendoor werd hij in 2008 tweede.

Koos en Nelly Moerenhout in de Tour.

Het zijn kortom de gloriejaren van Koos, voor wie de Gasoline Brothers twee jaar geleden het lied There it goes (for Koos) schreven. Koos komt uit Achthuizen, niet zo ver van Zeeland, en is getrouwd met ex-wielrenster Edith Klep. Ze wonen nu in Welberg, net over de grens met Brabant, maar Koos komt nog altijd vaak trainen in Zeeland.

John, zijn vader, die overigens onlangs een nieuwe heup heeft gekregen, vertelde me onlangs in de Ronde van Gullegem: ,,Hij belt me dikwijls op en zegt dan: pa, ik ga trainen, ga je mee met de brommer? Voor de Tour hebben we dat weer een paar keer gedaan en je wil niet weten hoe hard Koos de Zeelandbrug oprijdt. Met meer dan vijftig in het uur, ik kan hem met m’n brommertje niet eens volgen.”

De meesterknecht van Rabobank is dit jaar weer in de Tour. John en Nelly zijn er ook, om te supporteren. Arnold Parre, die deze week op de kasseien was, legde het tweetal vast op de plaat.

1 reactie

Opgeslagen onder Actueel, Reportage, Tour de France, Wielersfeer

Tourbaas Christian Prudhomme is ook maar een mens

Frits Bakker

SPA – Wat heb ik nu weer uitgespookt, vroeg ik me hardop af, toen ik op maandagmorgen onderweg was naar Brussel en een telefoontje uit de Tour kreeg. Monsieur Bakker, of u zich vanavond in Spa even melden wilt melden bij Christian Prudhomme, de Tourbaas zelf nota bene. Het ging over de manier van rijden in de etappe van zondag, maar verder kon Mathieu Desplats, de perschef en een goede bekende, me niet vertellen. Ik zal er zijn, beloofde ik hem, nadat hij me gevraagd had om één dag weg te blijven uit de rangen van het peloton, dus vóór of achter de peloton te volgen met m’n auto.

Ik geef toe dat ik niet tot de braafste volgers behoor in een wielerkoers, maar de regels in de Tour de France moet je toch aardig naleven en respecteren, meer dan in de Delta Tour of de Omloop van de Braakman, waar hooguit een stuk of tien persauto’s volgen tegen meer dan honderd in de Tour.

Wat er gebeurd was op zondag? Ik had alles volgens de regels gedaan.  De Zeeuwse doortocht op de voet gevolgd, onderweg wat foto’s gemaakt, maar ver voor het peloton gereden tot de grens met Brabant, waar ik nog wat laatste plaatjes schoot van de Tour in Zeeland. Daar heb ik gewacht op de drie koplopers, met Lars Boom, waarachter vijf auto’s van de organisatie reden, vier perswagens en motoren van de jury.

Voorsprongetje van ruim vier minuten nog, dus niets aan de hand voor de volgers achter de kopgroep. Totdat we de grens over reden en de marge even wat terugliep. Dan ontstaat er wat spanning voorin, zo weet ik uit ervaring. De wagens die voor me reden, moesten de koplopers al passeren, ik was als laatste aan de beurt.

Maar toen ik werd opgejaagd door de jurymotor, reden we toevallig net door het drukste deel van de etappe. We reden Stabroek binnen, waar ik snel vooruit werd gestuurd, maar toevallig stonden daar de mensen tot ver over de weg. Ik vond het gevaarlijk, riskant, gedurfd en maakte dat ook duidelijk aan de jurymotor. Maar die bleef maar roepen: go, go, go.

Ik kon kiezen uit twee beslissingen: bevel van de jury negeren, wat altijd tot een straf leidt (paar dagen uit de Tour, bijvoorbeeld) of gewoon doorrijden, veel toeteren, laveren langs de ploegleiderwagens, oppassen voor het opdringende publiek, maar toch met een snelheid van rond de zeventig per uur naar voren rijden.

Ik zag Lars Boom even opzij kijken met een blik van: kijk toch uit man, hoe kun je hier nou passeren? Hij had nog gelijk ook, maar jury is jury in de Tour, die mensen hebben het voor het zeggen. Ik vond achteraf dat ze beter even hadden kunnen wachten, want een paar kilometer verder op weg naar Antwerpen stonden dranghekken aan beide kanten en was het veel gemakkelijker gewees om de koplopers voorbij te rijden.

Maandagmorgen kwam dat telefoontje. Ik heb me keurig gemeld in Spa, voor de deur van de kamer waar Christian Prudhomme zat. Maar ik kon me wel voorstellen dat die even wat anders aan zijn hoofd had na wat er was gebeurd in de etappe. Het sluwe, ik vond het misselijke gebaar van Fabian Cancellara, die de koers had lamgelegd, werd in Tourkringen niet echt gerespecteerd. ,,It’s a shame”, vertrouwde Mathieu mij toe. ,,Zo veel toeschouwers die hier op de Tour wachten en dan gebeurt dit, een schande.”

Ik heb Prudhomme niet meer gezien. Mathieu beloofde me dat hij mijn verhaal keurig ging overbrengen aan de Tourbaas. Hij snapte precies wat ik had meegemaakt en zei dat ik me geen zorgen moest maken over een straf van een dagje uit de Tour. Ik heb er niets meer van gehoord, dus het zal ook wel met een sisser zijn afgelopen. Het verhaal was dat Prudhomme mij daar had zien rijden op een moment dat het eigenlijk onverantwoord is. Maar Prudhomme is ook maar een mens. Hij wist niet dat ik door een jurymotor vooruit was gestuurd.

En zo heb ik er na twee dagen weer al een aardig Touravontuurtje opzitten.

We zullen het maar afdoen met wat foto’s vanachter de kopgroep gemaakt, terwijl ik moest passeren, dus in volle vaart. Met dank aan mijn co-piloot.

Lars Boom moet hebben gedacht: wat doet die hier nou?

1 reactie

Opgeslagen onder Actueel, Tour de France, Tour in Zeeland, TourdeZelande, Wielersfeer

De Ster van Cervélo, Kirsten, Birgit, Baukje en de ploegleider van Sram

Frits Bakker

WESTKAPELLE – Toen de balans werd opgemaakt, aan het eind van de Ster Zeeuwsche Eilanden, was het vooral opvallend dat niet Marianne Vos met haar ploeg, maar het Cervélo van Egon van Kessel vrijwel alle prijzen had weggekaapt. Kirsten Wild won zaterdagmiddag in Westkapelle het eindklassement, hoewel het verschil met haar ploeggenote Iris Slappendel maar vier seconden was. Het groen van de punten ging ook naar Kirsten Wild, Iris Slappendel won het rood van de tussensprints en Lizzy Armitstead het wit van de jongeren. Over een ongekende suprematie gesproken.

Het eindpodium van de Ster met Vera Koedooder (strijdlust), Kirsten Wild (gele en groene trui), Iris Slappendel (rood) en Lizzy Armitstead (jongeren). foto Edwin van 't Westeinde

De Rabo Ster Zeeuwsche Eilanden werd drie dagen lang op hoog niveau uitgevochten. De proloog in Vlissingen was boeiend tot het laatste moment, maar werd in de laatste ritten totaal naar de hand van Cervélo gezet. Vrijdagavond reed er in de finale een kopgroep van zo’n dertig rensters weg, Kirsten Wild won de eindsprint en bleef leidster. En zaterdag in Westkapelle ging de dagzege naar Janneke Kanis, maar kon de Zwolse Kirsten Wild na afloop toch het geel aantrekken.

Janneke Kanis won de sprint van de laatste etappe voor Iris Slappendel. foto Edwin van 't Westeinde

De slotetappe werd door de harde wind uit elkaar geslagen, waardoor veel rensters de eindstreep niet haalden. Twee Zeeuwse meiden, Birgit Lavrijssen en Baukje Doedee, bleven niettemin een opvallende rol spelen. Birgit reed vooral vrijdag buitengewoon sterk als debutante tussen gelouterde vrouwen. Ze handhaafde zich in de kopgroep en eindigde als achttiende. Baukje reed die dag een solo op Noord Beveland, waar ze, vertelde ze later, ontzettend van had genoten. ,,Ik had het gevoel dat dit het echte wielrennen is.”

Voor Anne Eversdijk was het vooral ploeteren in de achterhoede op de laatste dag. De veelbelovende renster uit Kapelle is veranderd van studie, zit in drukke tentamenweken en kan daardoor weinig trainen. Agnieta Francke zit in een kwakkelperiode, nadat ze in het voorjaar drie weken ziek is geweest. Birgit Lavrijssen werd keurig 22e in het eindklassement en vijfde in het klassement van de jongeren. Baukje Doedee eindigde als 28e, Sonja Boogaard werd zeventigste. Het team van Rabo Lady Force eindigde vooral dankzij Baukje als dertiende in het ploegenklassement.

Birgit Lavrijssen wordt voor de etappe van vrijdagavond toegesproken door jurylid Martin Bruin over het protest met de oortjes. foto Robert de Jonge

Birgit Lavrijssen deed vrijdagavond mee aan een opvallende actie in het peloton. Ze protesteerde met de ploeg van Red Sun, geleid door de ex-toprenster Heidie van de Vijver, tegen het verbod op communicatie in het peloton. De UCI vindt immers dat er geen oortjes meer mogen worden gebruikt, zodat de ploegleiders niet meer in contact kunnen staan met de renners en rensters.

De jury deelde vrijdagavond voor de start waarschuwingen uit, onder meer aan Birgit Lavrijssen, die door het internationale jurylid Martin Bruin streng werd toegesproken. ,,Het oortje verwijderen of je gaat uit koers.”

De ploegleidersauto van SRAM Eemland reed tijdens de tweede etappe van de weg en dook de sloot in. De inzittenden bleven ongedeerd. foto Wim de Koeijer.

Die dag was er ook een opvallend incident in de koers. De ploegleidersauto van SRAM Eemland moest een uitwijkmanoeuvre maken voor een renster en kwam op de zijkant in een sloot terecht. De inzittenden bleven gelukkig ongedeerd, de schade aan de auto viel ook mee.

De Raboster Zeeuwsche Eilanden bewees maar weer eens dat het zijn plaats op de internationale kalender meer dan waard is. Het podium was indrukwekkend, al was het jammer dat Marianne Vos er meer een trainingskoers van had gemaakt dan dat ze voor de winst reed, de organisatie was voortreffelijk, de koers bij vlagen zeer attractief. Dat verdient een groot compliment voor Wim Polderman en zijn organisatie.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Actueel, Dames, Dameswielrennen, Raboster Zeeuwsche Eilanden, Wielersfeer

Lizzie Armitstead misstaat niet in gallerij van sportbabes met Timmer, Kournikova en Fahlin

Frits Bakker

VLISSINGEN – Voor een 21-jarig meisje met een racefiets heeft ze al een imponerend palmares bij elkaar gereden. Elizabeth (ook wel Lizzie) Armitstead, van 18 december 1988 uit Otley, heeft al goud gewonnen op de baan voor de World Cup, in het Europees kampioenschap, ze behoort tot de Britse Olympische ploeg, won goud met die ploeg op het WK achtervolging vorig jaar en begon dit jaar met een ritzege in de internationaal hoog aangeschreven etappekoers de Tour de l’Aude.

Het Britse talentje is bovenal ook een opvallende verschijning in de Rabo Ster Zeeuwsche Eilanden, die dit weekeinde op Zeeuwse grond wordt gereden. Ze behoort tot het succesvolle team van Cervélo, dat onder leiding van Egon van Kessel de proloog domineerde, kwam maar net buiten de top vijf, maar reed zich in de kijker met haar stijlvolle manier van rijden.

Lizzy Armitstead leidt het peloton.

De kenners – en die lopen er nogal eens rond in de rennerskaravaan bij een vrouwenkoers – voorspelen de Britse met haar ideale sportfiguur, koddige, gevlochten staartje en vrolijke gezicht bovendien een toekomst als sportbabe. Zo ver is het nog lang niet, maar misschien is het aardig om Lizzy nu al eens te portretteren tussen andere schoonheden en beroemdheden uit de sport.

Lizzy Armitstead in de Britse trui op de baan.

Anna Kournikova, die al snel is overgestapt van een carrière op de tennisbaan naar de glamour van een fotomodel.

Marianne Timmer, schaatsidool met de uitstraling van een sportbabe.

2 reacties

Opgeslagen onder Actueel, Dames, Raboster Zeeuwsche Eilanden, Sportbabes, Wielersfeer

Voor Agnieta, Egon, Liesbeth, Klaas, Bert en Simone

Frits Bakker

VLISSINGEN – De ex-bondscoach, Egon van Kessel, die nu de tactische scepter zwaait over het prachtige meidenteam van Cervélo, schiet met voor de koers aan. ,,Heb jij al gegeten, Frits, zullen we ergens een frietje halen? Je hebt het nog tegoed van me van in het wielercafé van de PZC.” Ik schiet even in de lach, denk even dat een man met zo’n status, met zo’n ploeg toch wel onderweg een stevige maaltijd heeft genoten. Maar Egon, dat weet ik al van toen we samen in de Tour Down Under zaten, is een man van het volk. Een ploegleider met een geweldige kijk op het wielrennen, veel tactisch vernuft, iemand die goed met zijn renners kan omgaan, maar die het hart wel eens te veel op de tong draagt. Dat heeft hem, denk ik, ook als bondscoach van de KNWU een beetje opgebroken, al wordt beweerd dat het kwam omdat Egon zelf geen grootse carrière als wielrenner achter de rug had.”

,,Wat doe jij hier nu, man”, zegt Egon, als hij in de friettent van de ex-tafeltennisser Kalun Yu de Zeeuwse wielertrots Joannathan Duinkerke met een bakje friet ontdekt. ,,Jij, friet eten, dat zou ik wel eens willen zien als je bij mij in de ploeg reed. Dat doe je toch niet man.” Het is een opmerking met een brede glimlach, die Joannathan wel kan waarderen. Toch voert hij een goedgelovig excuus aan: ,,Het moet toch kunnen zeg, één keer per week, voor de rest leef ik als een monnik voor mijn sport.”

Kirsten Wild van de sterke Cervéloploeg op weg naar de overwinning in de proloog. foto Edwin van 't Westeinde.

Het is de eerste dag van de Raboster Zeeuwsche Eilanden, een driedaagse wedstrijd door Zeeland, met veel toprensters aan de start zoals Marianne Vos, Kirsten Wild, Charlotte Becker, Chantal Blaak, Andrea Bosman, Iris Slappendel, Annemiek van Vleuten, Regina Bruins en Lizzy Armitstead. De topbezetting straalt er vanaf, alleen jammer dat HTC Columbia ontbreekt met de winnares van vorig jaar. Maar verder? De Ster Zeeuwsche Eilanden is een prachtige koers met een heerlijke organisatie.

Ik heb er nog nooit veel stress ontdekt in het team van Wim Polderman en vroeger Klaas Lenstra, die als organisator in ruste gisteravond ook weer zo’n ontspannen indruk maakte in de jurybus. ,,Mooi hè, wat een koers hè, zeg, hoe lang loop jij nou al mee? Ik heb vroeger ook nog met de PZC gereden hè?” Het klinkt allemaal zo aandoenlijk, zo vriendelijk, ik vergeet bijna dat ik er ben om te werken.

De jurybus is het domein van Simone, die de microfoon hanteert om tijden door te geven, Bert, die het publiek bedient van allerlei informatie en kan putten uit een schat aan informatie, Michiel, George en al die anderen die de koers in goede banen leiden. Martin Bruins, met een jarenlange ervaring in de Tour de France, is er zelfs, om maar aan te geven hoe belangrijk deze koers is op de internationale kalender.

Bert en Simone koketteren zo ongeveer op een manier zoals Bert en Ernie dat doen. Vrienden voor het leven, zou je bijna denken, af en toe een kwinkslag, soms ook met een strenge ondertoon. Kom er maar niet tussen, zegt een ander jurylid, want die twee, dat is een twee-eenheid. Wim Polderman, de voorzitter, laat zich af en toe even zien, maar krijgt een goed bedoelde uitbrander, omdat hij de finishlijn passeert waar de camera van George van der Sijpt op gericht is. ,,Wilt u dat nooit meer doen, meneer de voorzitter…”

Kijkje in het rennersveld genomen om de tijd naar de snelste renners te overbruggen. Egon van Kessel geeft nog wat laatste instructies aan zijn meiden, die hij, zo vertelt hij in een interview, laat rijden volgens een mannentactiek. ,,Wij rijden veel meer als ploeg”, zegt hij, ,,we doen anderen pijn op momenten dat we kunnen. Daardoor wint Marianne Vos dit jaar weinig en wij veel, hoe jammer ik dat als mens ook vind voor Marianne, omdat ik haar hoog heb zitten.”

Kirsten Wild, de latere winnares, Lizzy Armstead, één van de grote talenten van het Engelse baanwielrennen en Charlotte Becker willen tijdens de warming-up wel even poseren voor de foto voor de krant. Maar vooral lopen ze geconcentreerd rond, gefocust op de korte tijdrit van 7.1 kilometer die ze moeten rijden. En hoe? Kirsten Wild wint met een snelheid van 46.995 per uur voor Regina Bruins en Iris Slappendel. Charlotte Becker wordt vijfde, Lizzy Armitstead zesde en Sarah Düster elfde. Alle zes bij de eerste elf, een ongekend succes. En ook belangrijk: Marianne Vos wordt máár zevende, op 21 seconden van Kirsten Wild.

Ik heb Agnieta Francke even gesproken, die sukkelt met haar fysieke conditie. Drie weken ziek geweest in het voorjaar, daarna met de ploeg van Marianne Vos een meerdaagse in Tsjechië gereden, waar ze ook niet echt fit vandaan is gekomen. ,,Ik voel me vermoeid, zo sta ik ook elke morgen op. Misschien is het de combinatie van wielrennen en studeren die me opbreekt”, vertelde ze. Je kunt haar één ding niet ontzeggen: Agnieta blijft altijd lachen, hoe gekweld ze zich ook voelt. ,,Er komen wel weer betere tijden, hoor.”

Liesbeth de Vocht, ook van de ploeg van Marianne Vos, in haar Belgische kampioenstrui, heeft voor de starteen mooi verhaal. ,,Ik ben heel blij met die Belgische kampioenstrui, want ik had alles op de Ronde van Vlaanderen gezet dit jaar. Ik had er een hele winter naartoe getraind. We kwamen de eerste heuvels goed over, maar op weg naar de Eikenberg, waar ik met Marianne (Vos) in vierde, vijfde positie reed, stak er plotseling een man over. Ik zag hem, ik probeerde hem te ontwijken, maar kon het niet. En ik reed boven op hem.”

De Belgische kampioene Liesbeth de Vocht vertelt voor de proloog van de Ster haar verhaal over het hachelijke avontuur in de Ronde van Vlaanderen. foto Kees Lammers.

 De gevolgen waren verschrikkelijk. Ik kwam er slecht vanaf, kon niet meer verder, maar de man was er nog veel erger aan toe. Ik hoorde later dat het maar goed was dat hij 92 kilo woog, anders was het fataal afgelopen, want ik reed hem recht in zijn maag. Ik heb wel lang in de ziekenwagen moeten liggen, omdat ze veel aandacht voor de man hadden. Wat ik wel heel gek vond, was dat ik in de ziekenwagen een alcoholtest kreeg. Ik vroeg: denken jullie dat we nog in de tijd van Abdoelkader Zaaf leven, die in de Tour de France wijn in zijn bidon had gedaan, alleen ontsnapte en later werd gevonden, toen hij tegen een boom in slaap was gevallen.”

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Actueel, Dameswielrennen, Raboster Zeeuwsche Eilanden, Reportage, Wielersfeer

Joannathan Duinkerke ondanks druk naar nieuwe titel op NK

Frits Bakker

‘S HEER ARENDSKERKE – Heb je het gezien, schreef hij vandaag op twitter naar me, hoe druk het gisteren was rond de auto? Joannathan Duinkerke, de 20-jarige ID-renner uit Goes, dacht in een moment van bezinning en glorie nog eens terug aan de dag dat hij in ’s Heer Arendskerke zijn derde Nederlandse titel haalde. Hij had de druk weerstaan, vertelde hij, want wat hem allemaal was overkomen nadat hij als een soort zwartrijder in het peloton van de Giro was meegeglipt, was haast onbeschrijflijk. ,,Ze willen zelfs een Real life soap van me maken”, lachte hij zaterdagmiddag.

Joannathan schreeuwt het uit van vreugde nadat hij de sprint heeft gewonnen op het NK. foto Edwin van 't Westeinde.

Joannathan reed op het NK een wedstrijd die hij eigenlijk alleen maar kon verliezen. ,,Ze reden allemaal op mijn wiel”, vertelde hij. ,,En ik had ook de jury nog tegen. Toen ik op een gegeven moment alleen was weggesprongen, werd ik teruggehaald door een tandem die buiten mededinging meereed. Die hadden ze gelijk moeten stoppen, maar ze deden het pas nadat mijn achtervolgers me hadden ingehaald.”

Joannathan op het podium met rondemiss Amber Verhage, Davy Meertens (links, die tweede werd) en Tonnie Hoogstraaten. foto Edwin van 't Westeinde.

Het haalde allemaal niets uit, want Joannathan was in de sprint de snelste van het kleine kopgroepje. Hij stak de handen omhoog toen hij de finish passeerde, stak de fiets omhoog en juichte naar het publiek en de camera’s van Holland Sport die hem volgden. Joannathan had gedaan wat iedereen verwachtte, maar zo simpel was het niet, vertelde hij. ,,Ik had door alle hectiek niet optimaal kunnen trainen.”

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Actueel, Joannathan Duinkerke, Reportage, Wielersfeer