Categorie archief: Reportage

John en Nelly volgen de Tour voor Koos

Frits Bakker

EPERNAY – Ik ken ze niet alleen uit de Tour, ook van andere bezoekjes aan het Zeeuwse. John Moerenhout kwam er vaak in de horecagelegenheden toen hij nog werkte als vertegenwoordiger. Ik weet het niet precies meer, maar ik denk dat het voor een biermerk was. En zo kenden Jan Dieleman en Meerten Dallinga, twee vrienden van me, de vader van Koos Moerenhout.

John en Nelly, de vader en moeder van Koos, zijn geweldige supporters van hun zoon. Ze reizen al heel veel jaren de wedstrijden af, in goede en in mindere tijden. En nu, in de nadagen, is Koos weer op zijn top. Hij droeg twee keer de Nederlandse kampioenstrui, in 2007 en 2009. Daar tussendoor werd hij in 2008 tweede.

Koos en Nelly Moerenhout in de Tour.

Het zijn kortom de gloriejaren van Koos, voor wie de Gasoline Brothers twee jaar geleden het lied There it goes (for Koos) schreven. Koos komt uit Achthuizen, niet zo ver van Zeeland, en is getrouwd met ex-wielrenster Edith Klep. Ze wonen nu in Welberg, net over de grens met Brabant, maar Koos komt nog altijd vaak trainen in Zeeland.

John, zijn vader, die overigens onlangs een nieuwe heup heeft gekregen, vertelde me onlangs in de Ronde van Gullegem: ,,Hij belt me dikwijls op en zegt dan: pa, ik ga trainen, ga je mee met de brommer? Voor de Tour hebben we dat weer een paar keer gedaan en je wil niet weten hoe hard Koos de Zeelandbrug oprijdt. Met meer dan vijftig in het uur, ik kan hem met m’n brommertje niet eens volgen.”

De meesterknecht van Rabobank is dit jaar weer in de Tour. John en Nelly zijn er ook, om te supporteren. Arnold Parre, die deze week op de kasseien was, legde het tweetal vast op de plaat.

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Actueel, Reportage, Tour de France, Wielersfeer

Voor Agnieta, Egon, Liesbeth, Klaas, Bert en Simone

Frits Bakker

VLISSINGEN – De ex-bondscoach, Egon van Kessel, die nu de tactische scepter zwaait over het prachtige meidenteam van Cervélo, schiet met voor de koers aan. ,,Heb jij al gegeten, Frits, zullen we ergens een frietje halen? Je hebt het nog tegoed van me van in het wielercafé van de PZC.” Ik schiet even in de lach, denk even dat een man met zo’n status, met zo’n ploeg toch wel onderweg een stevige maaltijd heeft genoten. Maar Egon, dat weet ik al van toen we samen in de Tour Down Under zaten, is een man van het volk. Een ploegleider met een geweldige kijk op het wielrennen, veel tactisch vernuft, iemand die goed met zijn renners kan omgaan, maar die het hart wel eens te veel op de tong draagt. Dat heeft hem, denk ik, ook als bondscoach van de KNWU een beetje opgebroken, al wordt beweerd dat het kwam omdat Egon zelf geen grootse carrière als wielrenner achter de rug had.”

,,Wat doe jij hier nu, man”, zegt Egon, als hij in de friettent van de ex-tafeltennisser Kalun Yu de Zeeuwse wielertrots Joannathan Duinkerke met een bakje friet ontdekt. ,,Jij, friet eten, dat zou ik wel eens willen zien als je bij mij in de ploeg reed. Dat doe je toch niet man.” Het is een opmerking met een brede glimlach, die Joannathan wel kan waarderen. Toch voert hij een goedgelovig excuus aan: ,,Het moet toch kunnen zeg, één keer per week, voor de rest leef ik als een monnik voor mijn sport.”

Kirsten Wild van de sterke Cervéloploeg op weg naar de overwinning in de proloog. foto Edwin van 't Westeinde.

Het is de eerste dag van de Raboster Zeeuwsche Eilanden, een driedaagse wedstrijd door Zeeland, met veel toprensters aan de start zoals Marianne Vos, Kirsten Wild, Charlotte Becker, Chantal Blaak, Andrea Bosman, Iris Slappendel, Annemiek van Vleuten, Regina Bruins en Lizzy Armitstead. De topbezetting straalt er vanaf, alleen jammer dat HTC Columbia ontbreekt met de winnares van vorig jaar. Maar verder? De Ster Zeeuwsche Eilanden is een prachtige koers met een heerlijke organisatie.

Ik heb er nog nooit veel stress ontdekt in het team van Wim Polderman en vroeger Klaas Lenstra, die als organisator in ruste gisteravond ook weer zo’n ontspannen indruk maakte in de jurybus. ,,Mooi hè, wat een koers hè, zeg, hoe lang loop jij nou al mee? Ik heb vroeger ook nog met de PZC gereden hè?” Het klinkt allemaal zo aandoenlijk, zo vriendelijk, ik vergeet bijna dat ik er ben om te werken.

De jurybus is het domein van Simone, die de microfoon hanteert om tijden door te geven, Bert, die het publiek bedient van allerlei informatie en kan putten uit een schat aan informatie, Michiel, George en al die anderen die de koers in goede banen leiden. Martin Bruins, met een jarenlange ervaring in de Tour de France, is er zelfs, om maar aan te geven hoe belangrijk deze koers is op de internationale kalender.

Bert en Simone koketteren zo ongeveer op een manier zoals Bert en Ernie dat doen. Vrienden voor het leven, zou je bijna denken, af en toe een kwinkslag, soms ook met een strenge ondertoon. Kom er maar niet tussen, zegt een ander jurylid, want die twee, dat is een twee-eenheid. Wim Polderman, de voorzitter, laat zich af en toe even zien, maar krijgt een goed bedoelde uitbrander, omdat hij de finishlijn passeert waar de camera van George van der Sijpt op gericht is. ,,Wilt u dat nooit meer doen, meneer de voorzitter…”

Kijkje in het rennersveld genomen om de tijd naar de snelste renners te overbruggen. Egon van Kessel geeft nog wat laatste instructies aan zijn meiden, die hij, zo vertelt hij in een interview, laat rijden volgens een mannentactiek. ,,Wij rijden veel meer als ploeg”, zegt hij, ,,we doen anderen pijn op momenten dat we kunnen. Daardoor wint Marianne Vos dit jaar weinig en wij veel, hoe jammer ik dat als mens ook vind voor Marianne, omdat ik haar hoog heb zitten.”

Kirsten Wild, de latere winnares, Lizzy Armstead, één van de grote talenten van het Engelse baanwielrennen en Charlotte Becker willen tijdens de warming-up wel even poseren voor de foto voor de krant. Maar vooral lopen ze geconcentreerd rond, gefocust op de korte tijdrit van 7.1 kilometer die ze moeten rijden. En hoe? Kirsten Wild wint met een snelheid van 46.995 per uur voor Regina Bruins en Iris Slappendel. Charlotte Becker wordt vijfde, Lizzy Armitstead zesde en Sarah Düster elfde. Alle zes bij de eerste elf, een ongekend succes. En ook belangrijk: Marianne Vos wordt máár zevende, op 21 seconden van Kirsten Wild.

Ik heb Agnieta Francke even gesproken, die sukkelt met haar fysieke conditie. Drie weken ziek geweest in het voorjaar, daarna met de ploeg van Marianne Vos een meerdaagse in Tsjechië gereden, waar ze ook niet echt fit vandaan is gekomen. ,,Ik voel me vermoeid, zo sta ik ook elke morgen op. Misschien is het de combinatie van wielrennen en studeren die me opbreekt”, vertelde ze. Je kunt haar één ding niet ontzeggen: Agnieta blijft altijd lachen, hoe gekweld ze zich ook voelt. ,,Er komen wel weer betere tijden, hoor.”

Liesbeth de Vocht, ook van de ploeg van Marianne Vos, in haar Belgische kampioenstrui, heeft voor de starteen mooi verhaal. ,,Ik ben heel blij met die Belgische kampioenstrui, want ik had alles op de Ronde van Vlaanderen gezet dit jaar. Ik had er een hele winter naartoe getraind. We kwamen de eerste heuvels goed over, maar op weg naar de Eikenberg, waar ik met Marianne (Vos) in vierde, vijfde positie reed, stak er plotseling een man over. Ik zag hem, ik probeerde hem te ontwijken, maar kon het niet. En ik reed boven op hem.”

De Belgische kampioene Liesbeth de Vocht vertelt voor de proloog van de Ster haar verhaal over het hachelijke avontuur in de Ronde van Vlaanderen. foto Kees Lammers.

 De gevolgen waren verschrikkelijk. Ik kwam er slecht vanaf, kon niet meer verder, maar de man was er nog veel erger aan toe. Ik hoorde later dat het maar goed was dat hij 92 kilo woog, anders was het fataal afgelopen, want ik reed hem recht in zijn maag. Ik heb wel lang in de ziekenwagen moeten liggen, omdat ze veel aandacht voor de man hadden. Wat ik wel heel gek vond, was dat ik in de ziekenwagen een alcoholtest kreeg. Ik vroeg: denken jullie dat we nog in de tijd van Abdoelkader Zaaf leven, die in de Tour de France wijn in zijn bidon had gedaan, alleen ontsnapte en later werd gevonden, toen hij tegen een boom in slaap was gevallen.”

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Actueel, Dameswielrennen, Raboster Zeeuwsche Eilanden, Reportage, Wielersfeer

Joannathan Duinkerke ondanks druk naar nieuwe titel op NK

Frits Bakker

‘S HEER ARENDSKERKE – Heb je het gezien, schreef hij vandaag op twitter naar me, hoe druk het gisteren was rond de auto? Joannathan Duinkerke, de 20-jarige ID-renner uit Goes, dacht in een moment van bezinning en glorie nog eens terug aan de dag dat hij in ’s Heer Arendskerke zijn derde Nederlandse titel haalde. Hij had de druk weerstaan, vertelde hij, want wat hem allemaal was overkomen nadat hij als een soort zwartrijder in het peloton van de Giro was meegeglipt, was haast onbeschrijflijk. ,,Ze willen zelfs een Real life soap van me maken”, lachte hij zaterdagmiddag.

Joannathan schreeuwt het uit van vreugde nadat hij de sprint heeft gewonnen op het NK. foto Edwin van 't Westeinde.

Joannathan reed op het NK een wedstrijd die hij eigenlijk alleen maar kon verliezen. ,,Ze reden allemaal op mijn wiel”, vertelde hij. ,,En ik had ook de jury nog tegen. Toen ik op een gegeven moment alleen was weggesprongen, werd ik teruggehaald door een tandem die buiten mededinging meereed. Die hadden ze gelijk moeten stoppen, maar ze deden het pas nadat mijn achtervolgers me hadden ingehaald.”

Joannathan op het podium met rondemiss Amber Verhage, Davy Meertens (links, die tweede werd) en Tonnie Hoogstraaten. foto Edwin van 't Westeinde.

Het haalde allemaal niets uit, want Joannathan was in de sprint de snelste van het kleine kopgroepje. Hij stak de handen omhoog toen hij de finish passeerde, stak de fiets omhoog en juichte naar het publiek en de camera’s van Holland Sport die hem volgden. Joannathan had gedaan wat iedereen verwachtte, maar zo simpel was het niet, vertelde hij. ,,Ik had door alle hectiek niet optimaal kunnen trainen.”

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Actueel, Joannathan Duinkerke, Reportage, Wielersfeer

Fietstochtje tussen Rijn en Marne ontaardt in een soort Parijs-Roubaix

Frits Bakker

STRASBOURG – Ik was er nu toch, voor een vijfdaags biljarttoernooi, waarin duizenden euro’s te verdienen zijn, dus waarom zou ik de racefiets niet meenemen. Het is tenslotte een prachtige streek, waar ik neerstreek, in Schiltigheim vlakbij Strasbourg, met de Vogezen als achterland en lonkende fietspaden langs een kanaaltje tussen de Rijn en de Marne. En dat biljarten dan? Het begint pas om vijf uur, gisteren was de eerste dag, vanmiddag speelt Dick Jaspers voor het eerst. Ik had dus tijd van vanmorgen vroeg tot in de middag.

Maar wat is het me slecht bekomen. Ik vertrok heel optimistisch, had in mijn hotel voor het eerst (want na die operaties aan m’n knie was het er nog niet van gekomen) mijn benen geschoren, trok m’n korte koersbroek aan (dat was even schrikken van het lange litteken op m’n knie), een zomershirt en stapte goed gehumeurd op de fiets. Toch nog even zoeken om het kanaaltje te vinden, even de weg kwijtgeraakt in Strasbourg, maar allez, om half tien zat ik op de route.

Zonnetje, strakke lucht, met alleen in de verte een paar wolkjes, veel fietsers, die zich keurig aan de regels hielden, prachtige witte zwanen in het kanaal… Kortom, wat wil je nog meer op zo’n prachtige morgen. Ik had de wind schuin tegen en reed zo rond de 25 per uur. Want om eerlijk te zijn: de echte conditie is er nog niet, al trek ik er straks, nadat de Giro op 10 mei uit Nederland is vertrokken, voor een goeie week op uit om in Toscane met vier vrienden de pedalen te geselen in heuvelachtig gebied.

Lees verder

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Actueel, Reportage, Wielersfeer

Beeldimpressie van heerlijk dagje in Milaan-Sanremo

Frits Bakker en Jan Dagevos

MILAAN/SANREMO – Zo, we zijn terug van een klein weekje Italië, gisteren afgesloten met Milaan-Sanremo. Wat een belevenis, de Italiaanse openingsklassieker, die van start gaat bij een historisch kasteel aan de Via della Chiesa Rossa ex Dazio in Milaan en eindigt op de Lungomare Italo Calvino op de boulevard van Sanremo. En dat Oscar Freire won, maakte het allemaal nog veel mooier. We tellen dus nog mee als Nederlanders, al is het met een Spaanse kopman.

Zaterdagmorgen bij het kasteel troffen we veel bekenden aan. Cees Priem was er met zijn boezemvriend en rechterhand Guido van Calster, om nog wat zaken voor de Girostart in Nederland te regelen. We spraken in een café, onder een kopje koffie, met Graham Watson, de beste wielerfotograaf ter wereld, met een oude, verweerde, maar onbekende oud-renner, die plakboeken vol liet zien met foto’s van Merckx, Bahamontes, Gimondi, Saronni en andere toprenners.

We liepen een Amsterdamse delegatie van acht man tegen het lijf, waarvan de helft voor het eerst een koers zag. ,,Maar het moet eens de eerste keer zijn.” Tyler Farrar even een opstekertje gegeven voor de start. ,,Als je de Delta Tour kunt winnen, kun je ook Milaan-Sanremo winnen…” Foto’s gemaakt van zowat alle toprenners, want dat moet de huidige verslaggever ook kunnen.

En dan op naar Sanremo. Ik vroeg collega Jan Dagevos of hij de laatste vijftig kilometer achter het stuur wilde om de Capo Mele, de Capo Berta, de Cipressa en de Poggio te bedwingen. Hij vond het een prachtig avontuur, ik heb vooral genoten van de uitkijk over de Middellandse Zee.

Voor dit weblog hebben we een beeldimpressie gemaakt met foto’s van Jan Dagevos en mij.

Girogekte voor de start van Milaan-San Remo.

De jaren hebben de voormalige playboy Mario Cipollini ook niet gespaard.

Cees Priem (midden) en Guido van Calster (rechts) druk in gesprek over de Girostart in Middelburg.

Op de racefietsen van Omega Lotto staat de cultuur van de klassiekers afgedrukt.

Ook de oude wielerglorie ontbreekt niet bij de start. Ciao, signore, even de plakboeken inkijken?

Mark Cavendish, de winnaar van vorig jaar, ziet zichzelf dit jaar niet als kanshebber in een interview voor de start.

Alessandro Ballan lacht zijn tanden bloot ondanks het slechte weer bij de start van Milaan-Sanremo

Edvald Boasson Hagen, jong talent, maar nog geen rol in de finale.

Oscar Freire tijdens de persconferentie na zijn overwinning.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Actueel, Giro, Milaan-Sanremo, Reportage, Ronde van Italie, Ronde van Italie in Zeeland, Wielersfeer

Girobaas Zomegnan doet de hartelijke groeten aan Middelburg

Frits Bakker en Jan Dagevos

MILAAN – De herkenning is er onmiddellijk. Directeur Angelo Zomegnan van de Ronde van Italië steekt zijn hand uit en roept: ,,Bongiorno, va bene, Middelburg?” Ja, va bene, we komen er wel vandaan, maar we zijn niet van de organisatie van de etappe, maar van de krant. ,,Doe ze toch maar de groeten”, glimlacht de Girobaas. Donderdagmorgen, temidden van een sjiek gezelschap Italianen, strakke pakken, wij in shirt en spijkerbroek, omdat we niet wisten dat we hier terecht zouden komen.

We lopen Angelo Zomegnan en zijn team toevallig tegen het lijf, omdat we een rondje door Milaan doen, het kantoor van de Gazetta dello Sport bezoeken en ontdekken dat er die morgen een Workshop is over de Ronde van Italië. En dan doet een perskaart wonderen. We halen hem tevoorschijn, tonen hem aan het meisje van de balie en mogen doorlopen, niet gestoord door het cordon van bewakers. We kijken elkaar eens aan, Jan en ik, en veronderstellen dat Silvio Berlusconi welhaast op bezoek moet zijn om campagne te voeren bij de roze krant.

PZC-verslaggever Jan Dagevos mocht even poseren in de roze stoel van de Giro tegen het decor van de truien. foto Frits Bakker

Het zaaltje zit vol met potentiële sponsors van de Giro, een enkele journalist, één van de organisatoren van de Girostart in Amsterdam en in de schijnwerpers op het podium staat Angelo Zomegnan. De trofee voor de winnaar in de buurt, niet ver van een grote roze stoel waarboven de shirts zijn uitgestald: het roze, groen, wit en rood.

Zomegnan is net bezig te vertellen hoe belangrijk Nederland als startplaats is voor zijn ronde. Met zijn prachtige tongval vertelt hij zijn gehoor over Amsterdam, Utrecht en Middelburg. ,,Het is belangrijk voor ons, want Nederland heeft een voorbeeldfunctie in de wielersport”, zo vat hij later zijn betoog samen.

De dopingjachten krijgen een zwaarder accent, maar verder is zijn verhaal vooral bedoeld om zijn ronde te promoten en de sponsors warm te maken. De ene na de andere spreker komt benadrukken hoe Italië in de ban is van het cyclisme, zeker nu ook weer, aan de vooravond van Milaan-Sanremo.

Yolanthe, de Madrina van de Giro, wordt maar weer eens prominent en in allerlei poses in beeld gebracht en daarna komen alle etappes van de Giro in razend tempo voorbij, van 8 mei met de proloog in Amsterdam tot en met 30 mei met de finish in de arena van Verona. Tot in Amsterdam, tot in Utrecht, tot in Middelburg, klinkt het als we na een voortreffelijke lunch en een goed glas Prosecco de gebouwen van de Gazetta verlaten.

De Giro komt niet alleen met renners, zo vertelt Francesca, flanerend in een pikant, ultrakort rokje na afloop in de wandelgangen. Zij gaat over de karavaan die het peloton vooruit gaat. Het publiek mag zich, net als in de Tour de France, vermaken met een bonte reklamekaravaan. Die zal in Nederland uit zo’n veertig auto’s bestaan. Op Italiaanse bodem wordt die karavaan verdubbeld.

Zigeunermuziekje, de hoed op van de muzikant en een heerlijk sfeertje in een Milanees café. foto Jan Dagevos

In een Milanees cafeetje, ergens achter de Dom, drinken we wat op het succes. En als er plotseling een straatmuzikant binnenloopt, moet het ook maar even gebeuren. Zigeunermuziekje met z’n viool, een wijntje om te proosten en een heerlijk sfeertje. Ja, journalisten zijn soms net toeristen. 

Ciao a Middelburg

Ciao a tutti.

Yolanthe poseerde tijdens de presentatie op groot scherm in allerlei gewaagde poses. foto Frits Bakker

1 reactie

Opgeslagen onder Actueel, Giro, Reportage, Ronde van Italie, Ronde van Italie in Zeeland, Wielersfeer

PZC-equipe op reportage naar Italië en Milaan-San Remo

Frits Bakker

MIDDELBURG – De start van de Ronde van Italië, op 8 mei in Amsterdam, maar vooral ook de etappe van Amsterdam naar Middelburg, op maandag 10 mei, is niet meer zo ver weg. De redactie van de PZC is al volop bezig met de voorbereidingen om de toeschouwers en de lezers zo veel mogelijk verhalen en informatie over de Giro te verschaffen.

De historie van de Giro is daarbij interessant, het verhaal achter de organisatie, de randactiviteiten in Zeeland en met name in Middelburg, de kanshebbers verdienen alle aandacht. Kortom: de Provinciale Zeeuwse Courant heeft grootse plannen om in de schaduw van de organisatie van de dagen rond de Girostart een spektakel te maken.

 

Jan Dagevos, de chef sport, en ikzelf (Frits Bakker) reizen volgende week af voor een weekje Italië om voorverhalen rond de Giro te maken. We zullen ook Milaan-San Remo bezoeken en misschien nog het staartje van Tirreno-Adriatico mee te pakken.

Dit weblog is er uitermate geschikt voor om van daaruit wat sfeerverhalen door te sturen. Dus voor de trouwe weblog-lezers: vanaf volgende week dinsdag of woensdag gaan we proberen elke dag een snufje Giro aan u door te geven.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Actueel, Giro, Reportage, Ronde van Italie, Ronde van Italie in Zeeland, Wielersfeer